Hey jij daar!

Hi Guys**,**
en girls natuurlijk. Ik weet als geen ander hoe irritant het leven kan zijn als je leeftijd uit twee getallen bestaat. En al helemaal als stilzitten niet echt je ding is en je focus overal is behalve waar die ‘moet’ zijn. Aldus alle ‘belangrijke’ mensen in mijn leven.

Dat is nog niet eens het ergste. Soms voelt het alsof iedereen gewoon de hele dag tegen je is. Je hoort dan alleen maar van… ‘stop hiermee’ en ‘waarom doe je dat nou!’ of ‘kijk uit!’

Daardoor voelt het dag-in-dag-uit alsof ik in een emotionele achtbaan zit. Ondanks dat ik niet vies ben van een goede achtbaan, is dit echt niet tof. Op en neer en van blij naar boos in drie seconden.

Als ik me dan eindelijk weer een beetje oké over mezelf voel, omdat ik tijdens de pauze the GOAT was, is dat gevoel vaak maar van korte duur. Zelfs als ik zonder blessure, waarvoor ik met mijn moeder naar de eerste hulp moest, had weten te scoren. Omdat niemand snel genoeg was om me dit keer onderuit te maaien.

Dan is één afkeurende blik van een seconde genoeg om me weer een complete nietsnut te voelen. Eentje die echt geen vrienden heeft en waarvan zijn beste vriendin zijn moeder is.

Het leven in groep zeven is alles behalve easy. Het is zeg maar geen makkelijke ‘shit’.

Daarom deel ik graag mijn verhaal met jou. Om als eerste te zeggen: ‘je bent niet alleen.’

Heel veel kids voelen zich zo: bang, onzeker of buitengesloten. Alleen heeft bijna niemand de guts om te laten zien hoe slecht ze zich soms voelen.

Dus geloof me. Kijk de volgende keer maar eens links of rechts van je in de klas. Realiseer je dan dat je lang niet de enige bent die zich zo voelt.

Sommige kids zijn gewoon heel goed in ‘fake it till you make it’. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik ben allesbehalve goed in doen alsof.

Dus dit is mijn ‘shout-out’ naar jou.

Ik ben jou en jij bent mij.

We zitten met z’n allen in hetzelfde schuitje. Of achtbaankarretje. 

Mocht je je alleen, verdrietig of buitengesloten voelen, weet dan, voor nu en voor altijd:

Je bent niet alleen.

Ik zie je.
Ik hoor je.
Ik begrijp je. He-le-maal.

En meer dan dat.

En weet je wat het coole is?
Mijn verhaal komt in een boek.

Ik denk dat je dat echt wel tof gaat vinden. Misschien lees je straks iets en denk je:

Hé… dit ken ik.

En misschien denk je daarna wel:

Oh gelukkig… ik ben toch niet zo alleen als ik dacht.

Dus misschien zie ik je straks wel in mijn boek. 😉

Enne… tof dat je dit hele stuk hebt gelezen.
Zoveel vrienden heb ik nou ook weer niet…
Dus dit voelt bijna alsof je mijn ‘mattie’ bent.